Berkhatan : Kini Vs Dahulu

 

 

 

 

 

Cuti sekolah datang lagi.  Anak-anak akan bercuti 46 hari sebelum masuk semula bersekolah pada 4 Januari 2012. Bahang keseronokan anak-anak nak bercutii memang terasa dan pada masa yang sama pelbagai majlis termasuk perkahwinan dan berkhatan menjadi pengisian masa cuti.

3 bulan sebelum cuti , anak saya yang keempat, Haziq dah bagi signal nak berkhatan. “Dah tahun 3 dan sepatutnya bersunat….malu sebab ada kawan yang tahun 1 dah bersunat,” katanya. Saya dan isteri tak  ada masalah  dengan permintaannya.

Inilah bezanya anak-anak sekarang, tak payah disuruh mereka dah tahu bila perlu bersunat. Dulu zaman saya kanak-kanak biasanya umur 11-12 tahun baru bersunat, malah ada yang dah masuk ke sekolah menengah dan berstatus remaja  baru nak bersunat, itupun dipaksa mak bapak.

2 minggu sebelum cuti, isteri dapat panggilan daripada kakak ipar menawarkan Haziq berkhatan di rumahnya sekaligus mengikuti program berkhatan beramai-ramai yang  dijalankan oleh jawatankuasa kariah surau dengan kerjasama sekolah agama berhampiran, Jabatan Perpaduan  dan ahli parlimen Ledang. Cuma bezanya saya lebih suka Haziq berkhatan di klinik swasta berbanding di klinik kerajaan seperti yang dirancang lantaran komitmen cuti dan kerja saya sendiri. Biras saya membantu membuat temujanji berkhatan di sebuah klinik swasta di Muar.

Rupa-rupanya klinik baik kerajaan atau swasta sentiasa penuh dengan tempahan. Pada hari yang ditetapkan hanya ada doktor perempuan yang mengkhatankan kanak-kanak. Apabila diajukan kepada Haziq, jawapannya “tak kisahlah doktor lelaki ke perempuan…ok je…yang penting dapat sunat,” Berbanding dengan dulu bila sebut berkhatan sahaja dah tentulah terbayang Tok Mudim yang tentunya lelaki. Zaman dah berubah. Bersunat pun dah merentas jantina kepada tukang sunatnya sama macam perempuan bersalin sekarang tak semestinya bidan Minah tapi boleh jadi yang menyambutnya doctor lelaki atau perempuan.

Pagi hari Haziq akan berkhatan diadakan majlis rasmi melibatkan 39 orang kanak-kanak pelbagai umur antara 7 – 11 tahun di dewan surau berhampiran. Setelah taklimat semua kanak-kanak terlibat diarak keliling taman menaiki lori yang dihias cantik dengan iringan paluan kompang, diikuti majlis tahlil dan doa selamat, ucapan dan perasmian oleh ahli parlimen diikuti penyampaian cenderamata kepada kanak-kanak berkenaan, penyampaian bunga telor dan jamuan. Klimaks majlis apabila semua kanak-kanak berkenaan mandi beramai-ramai dengan bantuan air daripada lori pasukan Bomba dan Penyelamat. Bukan main suka sakan kanak-kanak berkenaan.

Pengalaman ini mengingatkan saya kepada zaman kanak-kanak saya dahulu. Bila sebut berkhatan sama macam majlis perkahwinan. Satu kampong akan terlibat rewang dan menghadiri jemputan/undangan. Kanak-kanak akan khatam al-Quran dan dipakaikan ala pengantin, ada majlis tahil doa selamat dan sebelum bersunat pada pagi-pagi hari diminta berendam dalam kolam/tali air.  Ketika itu majlis khatan diadakan penuh tradisi yang dikaitkan sebagai tanda kanak-kanak bakal memasuki dewasa.

Bagaimanapun, semakin banyak yang memilih mengadakan khatan di hospital atau klinik yang tidak melibatkan apa-apa majlis. Cara itu lebih mudah dan tidak melibatkan perbelanjaan yang banyak.

Biarpun amalan berkhatan telah lama diadakan dalam masyarakat Melayu dan merupakan sesuatu yang disyariatkan dalam Islam, masih ada yang tidak memahami mengapa kanak-kanak lelaki perlu dikhatankan.

Sesungguhnya setiap amalan dalam Islam tentunya mempunyai hikmahnya. Biarpun Allah tidak menjelaskan secara khusus hikmahnya tetapi daripada kajian sainstifik yang dilakukan pakar yang berkaitan menemui kebaikan mengapa amalan itu diperintahkan. Amalan berkhatan di kalangan kanak-kanak lelaki mempunyai kebaikan yang diakui pakar kesihatan.

Berkhatan lelaki melibatkan pemotongan hujung kulit kulup zakar atau kulit yang menutup bahagian penghujung zakar. Dengan berkhatan zakar akan terhindar daripada terkumpulnya kotoran dan mengelak timbulnya bau yang tidak menyenangkan.

Tempat itu mudah menjadi tempat pembiakan dan merebaknya penyakit berkaitan seks seperti siplis, gonorhea dan Aids. Berkhatan juga dipercayai dapat mengurangkan risiko lelaki mengidap penyakit kanser zakar.

Bahkan, lelaki berkhatan juga mengurangkan kemungkinan pasangan perempuan daripada menghadapi masalah salur reproduktif seperti jangkitan dan kanser pangkal rahim. Lelaki berkhatan juga lebih memberi kepuasan kepada perempuan semasa melakukan hubungan seks.

Tinjauan yang pernah dijalankan di Amerika Syarikat pada awal 1980 terhadap perempuan yang mempunyai banyak teman lelaki yang berkhatan dan tidak, kira-kira 90 peratus menyatakan yang mereka memilih pasangan yang berkhatan.

Mengikut satu perangkaan, di seluruh dunia satu dari enam orang lelaki dikhatankan, dan setiap tahun dianggarkan sejumlah 15 juta prosedur berkhatan dijalankan.

Selain memenuhi tuntutan agama, kesedaran mengenai kebaikan berkhatan telah mendorong ramai lelaki moden melakukan amalan itu. Bilangan lelaki berkhatan semakin bertambah terutama di negara maju dan semakin diterima di negara sedang membangun di rantau Asia.

Sekarang ini telah timbul kesedaran di kalangan ibu bapa untuk mengkhatankan anak lelaki ketika usia beberapa hari. Proses ini dikatakan lebih mudah dan selamat. Kanak-kanak yang dikhatankan ketika usia bayi mempunyai risiko lebih rendah daripada jangkitan saluran kencing. Tabiat kencing malam juga kurang dialami kanak-kanak dikhatankan ketika usia bayi.

Jelas sekali, semua peraturan yang ditetapkan dalam Islam memberi kebaikan. Tidak benar jika dikatakan amalan itu satu bentuk penyeksaan. Ada pihak menakut-nakutkan orang bukan Islam agar tidak memeluk Islam dengan alasan penderitaan yang terpaksa ditanggung semasa berkhatan.

Saya menemani Haziq di bilik berkhatan dari awal hingga akhir dan sempat berbual-bual dengan Dr Naemah yang telah 5 tahun mengkhatankan kanak-kanak lelaki.

Beliau menggunakan kaedah moden iaitu alat yang dipanggil Sunathrone yang dicipta oleh oleh Dr. Mohd. Tasron Surat yang telah terlibat dalam kajian dan penyelidikan mencipta kaedah tersebut sejak 10 tahun lalu bermula dengan SmartKlamp di Belanda. Sekembalinya ke Malaysia pada tahun 2002, beliau menjalinkan kerjasama dengan syarikat Azimat Bersatu Sdn. Bhd. dan SIRIM Berhad bagi memulakan penghasilan Sunathrone yang dipasarkan di bawah syarikat, Sunathrone Bio-Medical Sdn. Bhd. Maklumat ini saya perolehi daripada brochue yang saya peroleh di klinik berkenaan.

Sunathrone merupakan alat berkhatan plastik pakai buang yang diperbuat daripada `food grade’ plastik dan diletakkan pada kulup alat sulit lelaki bergantung kepada saiznya. Sunathrone akan tertanggal dengan sendirinya setelah luka khatan itu sembuh. Pesakit tidak perlu datang untuk kali kedua semata-mata bertujuan bagi menanggalkan alat khatan pakai buang yang sering kali menyakitkan.

Prosedur penggunaan produk Sunathronng  oleh Dr Naemah juga amat mudah saya perhatikan berbanding dengan  berkhatan cara lama iaitu gunting dan jahit malah lebih hebat kalau dibandingkan dengan zaman Tok Mudim dulu. Saya dapat rumuskan proses yang dibuat adalah seperti berikut :

• Pada mulanya doktor akan mengukur diameter alat sulit untuk menentukan saiz bersesuaian dengan menggunakan alat yang dinamakan Sunameter.
• Doktor akan memberikan suntikan bius.
• Menandai bahagian kulit di hujung zakar (kulup/prepuce) yang hendak dibuang.
• Memasukkan tiub ke dalam bahagian yang ditandai tadi.
• Alat pengunci dipasang pada bahagian berkenaan untuk memastikan kedudukan tiub berada pada kedudukan yang tepat dan diketatkan. Untuk memastikan ia diketatkan dengan sempurna, peralatan yang dinamakan Sunalever digunakan bagi memudahkan kaedah berkhatan.
• Bahagian kulup yang hendak dibuang dipotong menggunakan peralatan khas seperti scalpel, gunting atau diathermy/cautery yang dipanggil oleh kebanyakan orang sebagai kaedah laser.
• Kemudian bahagian hujung tiub tadi akan dicabut dan yang tinggal hanyalah sebahagian kecil tiub berbentuk cincin dibiarkan melekat pada alat kemaluan.
• Cincin itu akan dibiarkan begitu dan akan ditanggalkan atau tertanggal sendiri apabila sembuh sepenuhnya beberapa hari selepas itu, biasanya antara lima hingga 14 hari.
  

Sepanjang menemani Haziq saya memperoleh pengetahuan baru berkaitan berkhatan. Dalam tempoh 10 minit sahaja proses berkhatan selesai tanpa sedikit pun Haziq menunjukkan rasa sakit, takut atau menangis. Inilah hebatnya teknologi dan alangkah ruginya kita kalau tidak memanfaatkan teknologi. 10 minit menemani Haziq juga mengingatkan saya semasa saya menemani isteri di dewan bersalin menunggu kelahiran Haziq satu ketika dulu. Rupa-rupanya dah 10 tahun anak keempat ini lahir seolah-olah baru semalam ianya berlaku. Seminggu lagi alat sunatrone Haziq perlu dibuka semula dan saya tinggalkan beliau di kampong bersama isteri dan anak-anak lain atas tuntutan kerja.


Petang itu saya mendapat khabar seorang cucu  saudara yang juga berkhatan beramai-ramai di hospital Segamat dan menjadi orang pertama masuk ke bilik berkhatan melaung-laung apabila dibius dan enggan dikhatankan walaupun puas dipujuk. Dari jam 8 sampai jam 2 masih gagal dipujuk, akhirnya  proses berkhatan dibatalkan. Terfikir saya, kenapa berlaku seperti itu, Takutkan cucu saudara saya itu atau ada factor-faktor lain. Ianya juga mengingatkan saya kisah lucu di kampong perihal bersunat ini apabila kanak-kanak lelaki sangat gerun untuk berdepan dengan Tok Mudin. Ada yang menangis dan berlari ke kebun dan sebagainya.  Itulah cerita yang kita dapat dengar daripada orang-orang tua kita. Nasib baik saya tidak perlu mengalami pengalaman berkenaan kerana saya berkhatan dengan doctor dan bukan Tok Mudim.